sabotaż

Wielki słownik ortograficzny PWN

sabotaż -żu; -że, -ży

Słownik języka polskiego PWN

sabotaż
1. «forma walki z wrogiem lub protestu polegająca na uchylaniu się od pracy, wadliwym jej wykonywaniu lub na uszkadzaniu maszyn i narzędzi»
2. «ukryte działanie mające na celu przeszkodzenie komuś w realizacji jakiegoś planu»

• sabotażowy • sabotażysta • sabotażystka • sabotować
mały sabotaż «akcja konspiracyjna prowadzona w czasie okupacji hitlerowskiej, polegająca m.in. na pisaniu antyhitlerowskich haseł na murach, wysyłaniu ostrzeżeń i dezorganizowaniu akcji propagandowych okupanta»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... w terenie, gdzie się da. Czasem myślę, że to jakiś sabotaż. Nikomu nie zależy, żeby zrobić z tym porządek. [...] Gorąco zaczyna...
  • ... wyobrazić - przedsmak stanowił swoisty sabotaż sędziów wobec procedur lustracyjnych. Taki sabotaż występował w jakiś sensie i we wcześniejszych latach. Był to...
  • ... zostały przerwane. Od tego czasu rebelianci nasilili ataki i akcje sabotażu. We współpracy ze związkami zawodowymi wielokrotnie wywoływali strajki. W ciągu...

Encyklopedia PWN

sabotaż
[fr.],
dezorganizowanie pracy przez jej umyślne niewykonanie lub wykonywanie wadliwe, a także przez uszkadzanie i niszczenie zakładów oraz urządzeń o znaczeniu gospodarczym.
konspiracyjny pododdział AK, → „Dysk”.
Ogólnorosyjska Nadzwyczajna Komisja do Walki z Kontrrewolucją i Sabotażem, ros. Wsierossijskaja czriezwyczajnaja komissija po bor´bie s kontrriewolucyjej i sabotażem (WCzK), pot. Czeka,
policja polit. w sowieckiej Rosji 1917–22;

Synonimy

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego