starzec

Wielki słownik ortograficzny PWN

starzec (człowiek) -r•ca, B.= D.; -r•cy, -r•ców
starzec (roślina) -r•ca, B.= M.; -r•ce, -r•ców

Słownik języka polskiego PWN

starzec
1. «człowiek stary»
2. «roślina zielna, krzew lub drzewo występujące na całej kuli ziemskiej»
dom starców «zakład, w którym mieszkają osoby w podeszłym wieku pozbawione opieki rodziny»
rada starców «w społeczeństwach pierwotnych: grupa mężczyzn kierująca rodem lub plemieniem»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego