suspens

Wielki słownik ortograficzny PWN

sus•pens (film., lit.) -n•su, -n•sie; -n•sów
sus•pen•sa (rel.) -sie, -sę

Słownik języka polskiego PWN

suspens [wym. suspens, saspens] «chwyt w filmach i powieściach polegający na wstrzymaniu biegu akcji, stosowany w celu wzmożenia napięcia albo zaskoczenia widza lub czytelnika niespodziewanym zwrotem akcji»
suspensa
1. «w Kościele katolickim: kara pozbawiająca osobę duchowną prawa pełnienia funkcji»
2. daw. «zawieszanie kogoś w urzędowaniu»
3. daw. «zawieszenie mocy obowiązującej jakiegoś prawa lub rozporządzenia»

• suspendować
in suspenso «w zawieszeniu»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... pomyśle, będący feerią innych pomysłów, wspaniałych postaci i dech zapierających suspensów. Cykl składa się z dwóch serii, każda złożona jest z...
  • ... mimo woli". Briana De Palmę uważa się za następcę Króla Suspensu Alfreda Hitchcocka. Autorem scenariusza jest David Koepp, scenarzysta, który pracował...
  • ... i rozwijania się opowieści jest też bardzo swoistą odmianą filmowego suspensu, gdyż stan zawieszenia przed akcentem dramatycznym trwa długo, jeśli weźmiemy...

Encyklopedia PWN

suspens
[łac. suspensio ‘zawieszenie’],
w filmie (także w powieści) zabieg narracyjny, polegający na zawieszeniu biegu akcji przed mającym nastąpić momentem grozy, w celu zwielokrotnienia efektu dramaturgicznego;
suspensa
[łac. suspensus ‘zawieszony’],
w Kościele katol. kara polegająca na zakazie wykonywania przez duchownego niektórych lub wszystkich czynności rel. bądź urzędowych.
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego