szurać

Wielki słownik ortograficzny PWN

szurać -am, -ają

Słownik języka polskiego PWN

szurnąćszurać
1. «przesunąć czymś twardym po twardej lub chropowatej powierzchni, powodując charakterystyczny dźwięk»
2. «o twardych przedmiotach: przesunąć się po twardej lub chropowatej powierzchni z charakterystycznym dźwiękiem»
3. pot. «rzucić, posunąć coś szybkim ruchem»
4. pot. «przemieścić się szybko»
5. pot. «usunąć kogoś np. z pracy, ze szkoły»
6. szurać pot. «zachowywać się zaczepnie, sprzeciwiając się»
7. pot. «uderzyć kogoś»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Porady językowe

wykrzyknik nie na końcu wypowiedzenia
30.03.2015
Szanowni Państwo,
nurtuje mnie kwestia stosowania dużej bądź małej litery w przypadku wyrazów następujących po umiejscowionych w środku zdań eksklamacjach. „Mogłem go dostrzec, lecz – ach! – nie mogłem sięgnąć” albo „Ostatni raz widziałem go hen! za rzeką”. Czy można uznać za poprawny spotykany w starszych publikacjach, zaprezentowany uprzednio zapis i bezpiecznie stosować go? Czy zakończenie słów w podanych sytuacjach wykrzyknikiem jest zasadne?
Z poważaniem

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... tobą, Dratewka, źle!"

    Wtem słyszy... za oknem po ścianie coś
    szura. Nabliża się ten szmer
    do okna, nabliża... i przez żelazną...
  • ... kroków. Strop wisiał tak nisko, że człowiek słusznej budowy musiał szurać czupryną o belki sufitu. Dłuższą chwilę Magwer nie mógł odnaleźć...
  • ... Beba przestała dzwonić i kopać, co spowodowało, że ucichło powolne szuranie kapciami po drugiej stronie - to ona ma taką sklerozę, że...

Encyklopedia PWN

szura, šūrā,
w prawie muzułmańskim rodzaj rady konsultacyjnej;

Synonimy

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego