trzeć

Wielki słownik ortograficzny PWN

trzeć trę, trzesz, trą; trzyj•cie; tarł
tar•cie; tarć
tar•ło -r•ła, -r•le; -reł

Słownik języka polskiego PWN

trzeć I
1. «naciskając, przesuwać czymś po czymś»
2. «o dwóch rzeczach, z których jedna jest w ruchu: dotykać do siebie, utrudniając ruch»
3. «rozdrabniać na tarce lub mieszając, rozgniatać na jednolitą masę»
4. «wyrównywać lub wygładzać powierzchnię obrabianego przedmiotu przez pociąganie po niej odpowiednimi narzędziami»
trzeć II środ. «rozcinać piłą, rżnąć coś»
trzeć się
1. «pocierać sobą o coś»
2. «o dwóch rzeczach, z których jedna jest w ruchu: dotykać się»
3. «o rybach: odbywać tarło»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego