unieszczęśliwiać

Wielki słownik ortograficzny PWN

Słownik języka polskiego PWN

unieszczęśliwićunieszczęśliwiać «uczynić kogoś nieszczęśliwym»
unieszczęśliwić sięunieszczęśliwiać się
1. «unieszczęśliwić samego siebie»
2. «uczynić siebie wzajemnie nieszczęśliwymi»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... przystanią, zbyt wiele miejsca. Potem więzienie, choroba - nie chciał nikogo unieszczęśliwiać. Wiedział, że nawet jeśli by się spotykał dłużej z jedną...
  • ... które oplatają kochaną osobę, często uzależniając się od niej i unieszczęśliwiając oboje. Nie ma definicji i całe szczęście, bo każdy może...
  • ... Wiele z nich już na zawsze miało przy nim zostać, unieszczęśliwiając przyszłych kochanków i mężów. Był zazdrosny - Zygmunt, nie Tamten. Tamten...
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego