welwiczja

Wielki słownik ortograficzny

welwiczja -czji, -czję; -czji a. welwiczia

Słownik języka polskiego

welwiczja, welwiczia «roślina o niskim, grubym pniu, z którego wyrastają dwa wielkie, skórzaste liście, rosnąca na pustyni w Afryce»

Porady językowe

i oraz j
25.06.2008
W Wielkim słowniku ortograficznym PWN w przypadku zbitki wymawianej czj#, dżj#, szj#, żj# (# to samogłoska) mamy aż trzy różne sposoby zapisu:
1) przez i: ażio, ażiotaż; lodżia, adadżio, arpedżio, dżiu-dżitsu; sienkiewicziana, mickiewicziana; kwasziorkor;
2) przez i albo j: glediczia i glediczja, welwiczia i welwiczja;
3) przez j: Czuwaszja, babeszjoza.
Skąd te rozbieżności? Czy zapis (1) jest regułą, a pozostałe wyjątkami?
Pozdrawiam,
Michał Gniazdowski

Encyklopedia

welwiczja przedziwna, Welwitschia mirabilis,
jedyny przedstawiciel rodzaju welwiczja, rodziny welwiczjowatych (Welwitschiales) oraz rzędu welwiczjowców (Welwitschiales), gat. należący do drzewiastych roślin nagozalążkowych z klasy gnetowych, występujący na pustyni Namib (Namibia, południowa Angola), wzdłuż wybrzeży O. Atlantyckiego (w zasięgu oddziaływania mgieł oceanicznych, wkracza też do suchych lasów mopane);
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego