wrąbać

Wielki słownik ortograficzny PWN

wrąbać się -bię się, -bią się; wrąb się, wrąb•cie się
wrąb wrębu, wrębie; wręby, wrębów

Słownik języka polskiego PWN

wrąbaćwrąbywać
1. pot. «zjeść coś szybko i z apetytem»
2. pot. «pobić kogoś»
wrąbać sięwrąbywać się
1. «rąbiąc, dostać się w głąb czegoś»
2. pot. «znaleźć się w kłopotliwej sytuacji, często z własnej winy»
3. pot. «uderzywszy w coś, zaryć się»
wrąb
1. «wgłębienie lub wcięcie w jakimś przedmiocie»
2. «wąska szczelina wykonana w skale, ułatwiająca odstrzelenie kopaliny»
3. «brzeg czegoś, zwłaszcza naczynia»

• wrąbek

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... stracił rozpęd. Zamilkł, wychylił kieliszek. Napełnił. Napój przelał się przez wrąb, spłynął pienistą stróżką na nieskazitelny obrus. - Kurde! - strzelił palcami.
    Bezszelestnie...
  • ... ranem, kiedy inni, zajęci toastami albo osłabli, nie zwracali uwagi, wrąbał trzy czwarte na wpół surowej kury. Teraz Dyzio i reszta...
  • ... ciężko jest.
    To nic nie jest wtedy, nie?
    Ja się
    wrąbałem w jeden związek, w którym po prostu nie było tej...

Encyklopedia PWN

górn. długa, wąska szczelina wycięta w caliźnie skalnej (w czole przodka, zwykle za pomocą maszyny zw. wrębiarką) w celu odsłonięcia dodatkowej powierzchni ułatwiającej urabianie;

Synonimy

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego