zabeczeć

Wielki słownik ortograficzny PWN

zabeczeć -czę, -czą; -cz•cie; -czał, -czeli

Słownik języka polskiego PWN

zabeczeć
1. «o niektórych zwierzętach: wydać przeciągły, niski, nosowy głos»
2. «wybuchnąć płaczem»
3. «fałszywie zaśpiewać»
4. «o instrumentach: wydać zawodzący, jęczący dźwięk»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... fajansowym błoniu, na tym interesie z lodu, jak się należy, zabeczał.
    To po tym, co powiedział ówczesny chłopiec o połamanych basach...
  • ... gardła.
    Ale również pod tym żelaziwem baran nie drgnął, nie
    zabeczał, nie poruszył ciężkim jak kamień młyński łbem.
    Czernił się pośród...
  • ... do niej zęby, a gdy biała wychowanica dziadka w odpowiedzi zabeczała, pokazał jej język. W ten sposób ulżył sobie.
    - Tobie to...
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Młodzieżowe Słowo Roku 2020

Przyłącz się do V edycji plebiscytu PWN i zgłoś swoją propozycję.
UWAGA! Zgłoszone słowo nie musi być nowe, slangowe, ani najczęstsze. Doceniamy istotność tematu oraz kreatywność języka!
Powiedz o plebiscycie swoim znajomym.

Głosy można oddawać do
30 listopada 2020 r.

Wyślij
Weź udział w akcji „Młodzieżowe Słowo Roku 2020”!