zadręczać

Wielki słownik ortograficzny PWN

za•dręczać -am, -ają

Słownik języka polskiego PWN

zadręczyćzadręczać
1. «swoim zachowaniem doprowadzić kogoś do utraty sił i wytrzymałości psychicznej»
2. zadręczać «o myślach, objawach, złych snach itp.: męczyć, nie dając spokoju»
3. «doprowadzić do śmierci, torturując»
zadręczyć sięzadręczać się «martwiąc się czymś, doprowadzić się do utraty siły i wytrzymałości psychicznej»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... to, aby zjeść hamburgera, trzeba było najpierw awansować, by nie zadręczać się wydawaną za granicą fortuną, gdy wreszcie każde kolorowe opakowanie...
  • ... jak ptaszek, a przecież nie musi martwić się o linię. Zadręczał Joannę uwagami i pytaniami, na które starała się grzecznie odpowiadać...
  • ... dawno się zakończyły. Potem przyszły tarcia i ten konflikt, którym zadręczał się mój ojciec, rujnujący go poza wszystkim materialnie.
    Skończywszy Punktację...

Synonimy

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego