zdziczały

Wielki słownik ortograficzny PWN

zdziczały; -ali
zdziczeć -czeję, -czeją; -czał, -czeli
zdziczenie
Hasło obecne w wyd. IV WSO, pominięte w wyd. IV, dodruk poprawione.

Słownik języka polskiego PWN

zdziczały
1. «o roślinach, zwierzętach, ogrodzie itp.: pozbawiony opieki człowieka i powracający do stanu naturalnego»
2. «niezachowujący się jak człowiek cywilizowany; też: świadczący o takim zachowaniu»
3. «pozbawiony umiejętności i potrzeby kontaktowania się z ludźmi»
zdziczeć
1. «o roślinach, zwierzętach, ogrodzie itp.: zostać pozbawionym opieki człowieka i wrócić do stanu naturalnego»
2. «stracić cechy człowieka cywilizowanego»
3. «stracić umiejętność i potrzebę kontaktowania się z ludźmi»
zdziczenie «zachowanie świadczące o utracie cech człowieka cywilizowanego»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Porady językowe

zdebie i wnorki
30.09.2004
Witam. Dwa pytania dotyczące zwierząt:
a) Jak prawidłowo odmieniać słowo zdeb (jest to ssak z rodziny szopów, inaczej ostronos)? Czy podobnie jak cietrzew i pawzdebie, zdebia, zdebiom itp., czy może: zdeby, zdebom, zdeba itp.?
b) Jaka jest etymologia słowa wnorka (jest to ptak, sowa ziemna – przyp. W. Doroszewskiego)?
Dziękuję i pozdrawiam redakcję.

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... mózg. Czuł, że ziemia zaczyna rozsadzać mu trzewia, że jest zdziczałą małżowiną, unerwioną do granic obłędu, rozkrojonym uchem, do którego wlewa...
  • ... końcu drzwi mieszkania otworzyły się, wyszedł Fred i ruszyli do zdziczałego ogrodu.
    Interes ze szczawiem zaskoczył. Wykupili pół sklepu - potem trzeba...
  • ... Mikołaj potrzebował dwu tygodni. Podróżowało się niezbyt przyjemnie.
    Kraj był
    zdziczały i zapuszczony. Dziesięć lat wcześniej Śląsk wyludnił
    się, splądrowany przez...
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego