Bluźnić

Wielki słownik ortograficzny

bluź•nić -ź•nię, -ź•nią; bluź•nij (a. bluźń), bluź•nij•cie (a. bluźń•cie)

Słownik języka polskiego

bluźnierstwo «słowa uwłaczające temu, co jest ogólnie poważane lub co jest przez religię uznane za święte»
• bluźnierczy • bluźnierczo • bluźnierca • bluźnić

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Ciekawostki

BLUZGAĆ, BLUŹNIĆ
Bluźnić nie znaczy przeklinać, takie znaczenie ma bluzgać. Bluźnić natomiast to uwłaczać autorytetom i zasadom uważanym za święte, por. bluźnierca.

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... Anna idzie z Ryszardem, żeby dojść do kresu upodlenia.
    TOEPLITZ:
    Bluźni życiu.
    KOTT: I dlatego twierdzę, że to tragedia nie siedemnastowieczna...
  • ... niewiary nie przemacerował rozumem, przeciwnie, wierzyłby może, ale idejka każe bluźnić i nie znać Boga, trza jednak rżnąć burżujów i kwita...
  • ... Chcę być uwielbiany" . W kończącej album I Am The Resurrection
    bluźnił oznajmiając: "Zmartwychwstałem... ijestem światłem". To były hasła nowego pokolenia, które...
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego