Cierpliwy

Wielki słownik ortograficzny

Słownik języka polskiego

cierpliwy
1. «znoszący ze spokojem przeciwności lub przykrości»
2. «umiejący wytrwale czekać»

• cierpliwie • cierpliwość

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Porady językowe

Szyk podmiotu i orzeczenia
6.06.2016
Właśnie czytam „Mitologię starożytnej Grecji” Michała Pietrzykowskiego. Pisząc książkę, autor posługuje się składnią, w której bardzo często umieszcza orzeczenie przed podmiotem. W kilkudziesięciu zdaniach opisujących Apollina(?) pojawia się: udał się Apollo, założył Apollo, musiał się poddać Apollo, służył Apollo, musiał Apollo. Podobny styl budowania zdań zauważyłem też w otrzymywanych listach, szczególnie od starszych osób.
Skąd bierze się taka maniera? Czyż nie powinno być odwrotnie?

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... Odmianą roli Siostry Miłosierdzia jest Wielka Matka. Ciepła, opiekuńcza, nieskończenie cierpliwa i mądra. Pamiętasz, ile razy przytulałaś swoje przyjaciółki ze słowami...
  • ... było go kochać. Jak to było u św. Pawła? "Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest, miłość nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie...
  • ... go skonstruował. Dlatego też musimy być dla Alojzego wyrozumiali
    i
    cierpliwi. W gruncie rzeczy prześcignął was wszystkich.
    Jest po prostu cudownym...
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego