Górny
Wielki słownik ortograficzny PWN*
Gór•ny: Zbi•gniew Gór•ny, Gór•nego, o Gór•nym
gór•ny: Jezioro Górne, Górny Mokotów
Gorzeń Gór•ny (wieś) Gorzenia Gór•nego, w Gorzeniu Gór•nym; przym.: gorzeński
Słownik języka polskiego PWN*
górny
• górnie • górność
1. «znajdujący się lub odbywający się na pewnej wysokości»
2. «o niektórych częściach ciała występujących parami: będący u góry»
3. «ambitny, wzniosły»
4. «o sposobie wypowiadania się: przesadnie wzniosły»
5. «o biegu, odcinku rzeki: bliższy źródła»
6. «o kraju, dzielnicy, miejscowości: leżący bliżej źródła rzeki lub wyżej położony»
7. «o okresach geologicznych: młodszy»
8. «o dźwiękach: należący do wyższej części skali muzycznej»
• górnie • górność
regiel górny «piętro roślinne Tatr, występujące na wysokości 1200–1500 m, utworzone przez las świerkowy»
Zasady pisowni i interpunkcji
Porady językowe
Korpus Języka Polskiego PWN
Encyklopedia PWN
Znaleziono w książkach Grupy PWN
Trwa wyszukiwanie...
![](/theme/Dictionary/img/spinner.gif)