obręcz

Wielki słownik ortograficzny PWN

ob•ręcz; -cze, -czy

Słownik języka polskiego PWN

obręcz
1. «przedmiot w kształcie koła przytrzymujący coś»
2. «przyrząd gimastyczny w kształcie koła»
3. «rodzaj bransolety»
4. «okrąg otaczający coś»
5. zob. felga.

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... twarzach. Ktoś rzucił pod ścianę tarczę, która zadudniła głucho. Ciasna obręcz otaczająca Spartakusa rozluźniła się. Kilku niezdecydowanych usunęło się na bok...
  • ... gwarancji. Daje tylko szansę.


    Idę Alejami. Coś dławi w gardle,
    obręczą ściska serce - trwoga miesza się ni to z radością, ni...
  • ... kołach, aby ich nie zetrzeć,
    miały obręcze z grubej blachy.
    Obręcze pcimskie były sławne.
    Nawet w odległej Dolnej Bździnie
    wiedziały całkiem...

Encyklopedia PWN

obręcz kończyny przedniej, obręcz barkowa, pas barkowy,
część szkieletu służąca do umocowania kończyn przednich kręgowców lądowych i płetw piersiowych ryb;
obręcz kończyny tylnej, obręcz miedniczna (biodrowa), pas miedniczny,
zespół elementów kostnych lub chrzęstnych, służący do umocowania kończyn tylnych (kręgowce lądowe) lub płetw brzusznych (ryby).

Synonimy

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego