sabotowanie

Wielki słownik ortograficzny PWN

sabotować -tuję, -tują

Słownik języka polskiego PWN

sabotaż
1. «forma walki z wrogiem lub protestu polegająca na uchylaniu się od pracy, wadliwym jej wykonywaniu lub na uszkadzaniu maszyn i narzędzi»
2. «ukryte działanie mające na celu przeszkodzenie komuś w realizacji jakiegoś planu»

• sabotażowy • sabotażysta • sabotażystka • sabotować

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... domach, więzieniach. Władze patrzyły na tę działalność bardzo niechętnie, policja sabotowała jego prace; duchowni go wyklinali.
    Wdzięk i elokwencja Kinseya rozbrajały...
  • ... Dąbrowskiego, w którym zgłosił pretensję, że najwyraźniej jest przez dyrekcję sabotowany, ponieważ ilekroć grają Szekspira, widownia jest pełna, a gdy idzie...
  • ... Nagórska, AP, CNN Dwa dni temu ONZ oskarżyło Sojusz, że sabotuje planowane rozmowy z emisariuszami afgańskiej emigracji. Punktem spornym było też...
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego