bejca

Wielki słownik ortograficzny PWN

bej•ca -cy, -cę; -ce, -cy

Słownik języka polskiego PWN

bejca
1. «roztwór barwnika służący do barwienia drewna»
2. «zaprawa farbiarska»
3. «grzybobójczy środek chemiczny»
4. «zaprawa z octu i korzeni do marynowania mięs»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... koniec położyć kilka warstw lakieru. Można ją przed polakierowaniem pomalować bejcą na pożądany kolor, nawet mocno kontrastujący z naturalnymi odcieniami drewna...
  • ... może wisieć wypatroszona nawet kilka tygodni. Starsze sztuki należy zalewać bejcą i trzymać w niej nie dłużej niż 3-8 dni...
  • ... górną, dolną i środkową przegrodę zaciągamy bejcą rozpuszczoną w wodzie. Bejcę rozprowadzamy za pomocą szczotki o miękkim, długim włosie. Gdy drewno...

Encyklopedia PWN

wodne, spirytusowe lub terpentynowe roztwory barwników nadające powierzchni drewna barwę, bez zatarcia rysunku słojów.
dawniej używana nazwa zapraw nasiennych.
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego