ekologia

Wielki słownik ortograficzny PWN

eko•logia -gii, -gię (skrót: ekol.)

Słownik języka polskiego PWN

ekologia
1. «dziedzina biologii badająca organizmy w ich środowiskach»
2. «działania propagujące ochronę środowiska»

• ekolog
ekologia człowieka «dyscyplina naukowa badająca korzystny i szkodliwy wpływ środowiska na człowieka»
ekologia społeczna «dyscyplina naukowa badająca związki między przestrzennym układem danych zjawisk społecznych a ich charakterem»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Porady językowe

ekoskóra jak ekosystem
17.10.2007
Szanowni Eksperci,
jak zapisać przedrostek eko-, oznaczający produkt ekologiczny: ekoskóra, eko-skóra czy może jeszcze inaczej? A może lepiej nie używać takiego dziwoląga w ogóle?
Czy skrót od wyrażenia obroty na minutę może mieć postać obr./min?
Dziękuję i pozdrawiam serdecznie
Joanna
rozród
5.09.2005
Niedawno zwrócono mi uwagę na niewłaściwe użycie terminu rozród w odniesieniu do rozmnażania roślin. Definicja zawarta w Słowniku języka polskiego PWN nie ogranicza jednak stosowania tego terminu do świata zwierząt, mimo, że w świecie roślin trudno mówić np. o parze rodzicielskiej przystępującej do rozrodu, czy o rodzeniu. Stąd moje pytanie: czy termin rozród dotyczy także zjawisk związanych z powiększaniem liczby osobników w świecie roślin?
Wojciech Ejankowski, Lublin

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... a równocześnie czyści wszelkie zabrudzenia z powierzchni.

    ULTRAMIKROWŁÓKNA TO BEZPIECZEŃSTWO,
    EKOLOGIA I WYGODA
    Sensu
    Lodowy żel!
    Łagodzący i relaksujący
    Ten niezwykły...
  • ... Zakładu Biologii Rolnej i Leśnej PAN prowadząca badania z zakresu ekologii i agroekosystemów. Do dworu dobudowana neogotycka kaplica (1846). Oficyna z...
  • ... prawnych i ekonomicznych dla wyrobów proekologicznych.

    Urbanizacja. Konieczny jest rozwój
    ekologii miast. Dotyczy to zarówno zagadnień urbanizacji, jak i budownictwa.
    Potrzebne...

Encyklopedia PWN

ekologia
[gr. oíkos ‘mieszkanie’, ‘gospodarstwo’, ‘środowisko’, lógos ‘słowo’, ‘umysł’, ‘rozprawa’, ‘wiedza’],
nauka o strukturze i funkcjonowaniu przyrody na różnych poziomach organizacji, ekonomika przyrody;
powstała w latach 70. XX w. zool. dyscyplina behawioralna z pogranicza ekologii i etologii zwierząt, która bada funkcjonalne aspekty zachowania, tzn. sposoby zachowania się, które zwierzęta wykorzystują w swych związkach ze środowiskiem nieożywionym i pozaspoł. ożywionym (biocenotycznym).
dziedzina interdyscyplinarna, z pogranicza ekologii i antropologii, badająca człowieka jako gatunek biologiczny w jego związkach ze środowiskiem oraz zależności wewnątrzgatunkowe i międzypopulacyjne.
badanie wpływu środowiska geograficznego na sposób życia zbiorowości ludzkich, procesów ich adaptacji do środowiska geograficznego oraz usytuowania w przestrzeni;
młoda dyscyplina nauk., usytuowana pomiędzy geografią a biologią;

Synonimy

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego