hagiografia

Wielki słownik ortograficzny PWN

hagio•grafia -fii, -fię

Słownik języka polskiego PWN

hagiografia
1. «dział piśmiennictwa kościelnego obejmujący żywoty świętych oraz legendy o nich»
2.  iron. «opisywanie czyjegoś życia w sposób bezkrytyczny i bardzo pochlebny»

• hagiograficzny • hagiograficznie • hagiograf

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... zastygły w uniesionych rękach pogan, a misjonarz wyszedł bez szwanku25.
    Hagiografia potrzebuje cudów, ale incydent na szczecińskim wiecu, szczegółowo i dość...
  • ... którym stawiano pomniki, mieli na sumieniu pewne grzechy, które autorzy hagiografii ukrywali zapominając, że nawet święci, zanim się nawrócili, wcale nie...
  • ... i Stanisława Żółkiewskiego, o których przecież na wielogodzinnych lekcjach narodowej hagiografii (jak nazwano połączone lekcje religii i historii) dowiaduje się zgoła...

Encyklopedia PWN

hagiografia
[gr. hágios ‘święty’, gráphein ‘pisać’],
dział piśmiennictwa chrześc. obejmujący żywoty świętych oraz historię i badania nauk. tego piśmiennictwa.
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego