pięknoduch

Wielki słownik ortograficzny PWN

piękno•duch -cha; -chy, -chów

Słownik języka polskiego PWN

pięknoduch «ktoś oderwany od rzeczywistości, przypisujący zbyt dużą wartość wzruszeniom estetycznym»
• pięknoduchowski • pięknoduchostwo

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... organów nie byłoby mowy... - O nie! To nie są dla pięknoduchów wystarczające argumenty. W dyskusji nad problemem udziela "Gazeta Wyborcza" (5...
  • ... pląsać wokół gilotyny
    w jakimś straceńczym, dzikim szale,
    że salonowe
    pięknoduchy
    miast rzucać w tłum celnym bon-mot'em
    rewolucyjne wielbią ruchy...
  • ... kucze! Mój Kiler!

    Odwraca się do współtowarzyszy.

    KUDŁATY
    Ej! Szpagateria!
    Pięknoduchy niedomyte! Wypierdzielać mi stąd! Pan Kiler chce sobie usiąść i...
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego