tryumfator

Wielki słownik ortograficzny

tryum•fator -rze; -rzy, -rów a. triumfator

Słownik języka polskiego

triumf, tryumf
1. «wspaniałe zwycięstwo nad przeciwnikiem»
2. «wielki sukces w jakiejś dziedzinie»
3. «radość i satysfakcja z odniesionego zwycięstwa lub sukcesu»
4. «zwycięstwo jakichś idei lub wartości nad innymi ideami lub wartościami»
5. «w starożytnym Rzymie: uroczysty wjazd zwycięskiego wodza do stolicy»

• triumfalny, tryumfalny • triumfalnie, tryumfalnie • triumfator, tryumfator • triumfatorka, tryumfatorka • triumfować, tryumfować

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... drżeniu", to nie popełnimy anachronizmu. Nawet zwycięzcy nie są tu tryumfatorami. W akcie II Agamemnon wywodzi rzecz o znikomości szczęścia w...
  • ... olimpijskim w Sapporo na 15 km 2-krotnym mistrzem świata, tryumfatorem Biegu Wazów, biegów w Holmenkollen i Falun i 10-krotnym...
  • ... senatus populusque romanus postanowił oddać na Kapitolu Petrarce honory przysługujące tryumfatorom, Petrarka przemówił po łacinie, zaczynając od przytoczenia powyższych słów Wergiliusza...

Synonimy

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego