[11] 4.2. Końcówka -ę w wybranych formach deklinacyjnych

 
4.2. [11] Końcówka -ę w wybranych formach deklinacyjnych
W wygłosie dopuszczalna jest zarówno wymowa tej samogłoski z lekką nosowością (bardziej staranna), jak i bez nosowości, np. [idę] lub [ide], [kredę] lub [krede]. Zawsze jednak piszemy ę.
Zapis z literą ę występuje:
a) w bierniku liczby pojedynczej rzeczowników rodzaju żeńskiego, np.
córkę, lodówkę, ławkę, matkę, reklamę, siatkę, tablicę, wodę, zakrętkę, żmiję;
b) w mianowniku i bierniku pewnej grupy rzeczowników rodzaju nijakiego w liczbie pojedynczej, np.
cielę, imię, kocię, ramię, siemię, znamię;
c) w tzw. krótkich formach zaimków osobowych mię (przestarz.) i cię oraz w zaimku zwrotnym się.
 
 
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Młodzieżowe słowo roku 2019

Zapraszamy do udziału w plebiscycie na Młodzieżowe słowo roku 2019. 
Zgłoszone słowo nie musi być nowe, slangowe ani najczęstsze. Doceniamy istotność tematu oraz kreatywność języka!

Pobierz bezpłatny e-book
„Pułapki ortografii"
prof. Jerzego Bralczyka!

Uwaga, do ebooka zostały dołączone informacje handlowe w rozumieniu ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną, toteż jego zamówienie wymaga wyrażenia poniższych zgód.

Wyślij

Weź udział w akcji „Młodzieżowe słowo roku 2019” i odbierz darmowy e-book!