Bebop

Wielki słownik ortograficzny

bebop -pu, -pie

Słownik języka polskiego

bebop [wym. bibop] «styl jazzowy lat czterdziestych XX w.; też: muzyka w tym stylu»
• bebopowy

Ciekawostki

BEBOP
Bebop – słowo o genezie dźwiękonaśladowczej, imitujące rytm tej odmiany muzyki. Złożone jest z nieznaczących sylab, jakimi wokaliści jazzowi posługują się, gdy chcą naśladować głosy instrumentów.

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... afrokubańskie rytmy zaczął wykorzystywać słynny jazzowy trębacz i bandleader, współtwórca bebopu - Dizzy Gillespie. Gillespie to kwintesencja witalności i radości. Jego big...

Encyklopedia

bebop
[bi: pop; ang.],
rebop, bop,
pierwszy styl nowoczesnego jazzu, jaki wykształcił się w 1. połowie lat 40. w paru lokalach i klubach Nowego Jorku, zwłaszcza w Minton’s Playhouse w Harlemie, gdzie spotykali się główni twórcy nowego stylu: D. Gillespie, Ch. Christian, T. Monk, a nieco później Ch. Parker.
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego