historia

Wielki słownik ortograficzny

Historia (uosobione pojęcie oderwane) -rii, -rię
historia -rii, -rię; -rii (skrót: hist.)
człowiek historia człowieka historii, z człowiekiem historią
Historia języka pol•skiego (tytuł) Historii języka pol•skiego

Słownik języka polskiego

historia
1. «dzieje państwa, narodu, społeczeństwa lub proces rozwoju czegoś»
2. «nauka o dziejach państwa, narodu, społeczeństwa lub o procesie ich rozwoju»
3. «opowieść o jakimś zdarzeniu»
4. «sprawa, zdarzenie, przygoda, awantura»
5. «wydział lub kierunek na wyższej uczelni zajmujący się tą nauką»
6. «nauka historii jako przedmiot w szkole; też: lekcja tego przedmiotu»

• historyk • historyczka
historia naturalna daw. «zoologia, botanika, mineralogia»
historia powszechna «historia narodów świata»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Porady językowe

historia i historyja
26.10.2009
Jaka była historia rozwoju rzeczowników typu historia, filozofia, lekcja? Czy dawniej (w jakim okresie?) miały one inną końcówkę w M. lp (lekcyja) i D. lm (lekcyj)? Jakiego ona była pochodzenia i z czego wynikały zmiany do postaci dzisiejszej? Gdzie można o tym więcej poczytać?
historia PRL-u
10.09.2007
Czy poprawnie jest powiedzieć historia PRL czy historia PRL-u? Czy może oba zwroty są poprawne?
Proszę o pomoc.
Gdyby historia była dla Śląska łaskawsza...
10.12.2007
Szanowni Państwo!
Przepraszam za swoją dociekliwość, ale mam jeszcze jedno pytanie dotyczące dialektu śląskiego. Gdyby historia była dla Śląska łaskawsza i dialekt śląski miałby większy wpływ na formowanie się polszczyzny ogólnej, to co mógłby on do niej wnieść, jak bardzo taki ewentualny wpływ mógłby ją zmienić i czy kształt, a także norma polszczyzny ogólnej różniłyby się wówczas znacznie od stanu obecnego?
Proszę Państwa o cierpliwość.
Z poważaniem
Filip Cerkaski

Ciekawostki

Mówimy „Historia lubi się powtarzać”, mając na myśli to, że pewne zdarzenia powtarzają się w określonych okolicznościach.

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... cholerną puchówkę...
    Rano wstałam z miłym przekonaniem, że odpuszczam se
    historię sztuki i uczę się twardo II wojny światowej... coś tam...
  • ... równie ślepa konieczność, wynikająca z "ukrytych parametrów" narzucających absolutny przymus historii świata i, być może, historii ludzkości?
    Człowiek, błąkający się bez...
  • ... była prognoza pogody, słyszymy: "wyrwijcie się z marazmu", zaufajcie Panu historii. To było niepojęte, niezwykłe.
    Na trwałe zapadła mi w pamięć...

Encyklopedia

historia
[łac. < gr., ‘badanie’, ‘wiedza’],
czasy przeszłe, dzieje; zespół wiadomości o czasach przeszłych, wiedza historyczna, potoczna lub naukowa; także nauka o dziejach, dochodzenie do wiedzy o tym, co się zdarzyło w przeszłości, historiografia; również tekst (także relacja ustna — historia oralna) odnoszący się do przeszłości: od świadectwa złożonego przez bezpośredniego uczestnika zdarzeń (przekaz źródłowy) po narrację historiograficzną; przedmiot nauczania, dyscyplina akademicka.
dziedzina nauki, której przedmiotem jest historia poglądów na strukturę polit. społeczeństwa (zwłaszcza na państwo) oraz na obowiązujące w społeczeństwie prawo;
gałąź nauki o literaturze obejmująca badania przebiegu procesu historycznolit. i jego elementów: dzieł, twórczości pisarzy, gatunków lit., prądów i okresów lit., życia literackiego.
historia zbawienia, gr. historia tes soterias, łac. historia salutis,
w ujęciu teologiczno-bibl. stopniowa realizacja planów Bożych w historii ludzkości;
historia form, niem. Formgeschichte, morfokrytyka,
w egzegezie bibl. element badań nad historią powstania tekstu, a zarazem nazwa szkoły i metody w hermeneutyce biblijnej, wpływowej w protestantyzmie liberalnym 1. poł. XX w.;
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego