kark

Wielki słownik ortograficzny PWN

kark kar•ku, kar•kiem; kar•ków

Słownik języka polskiego PWN

kark «tylna część szyi granicząca z grzbietem»
• karkowy
drętwica karku «sztywność karku, charakterystyczny objaw zapalenia opon mózgowych»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Porady językowe

stałość i zmienność związków frazeologicznych
19.10.2009
Sądziłam, iż związków frazeologicznych, np. włos jeży się na karku, nie zmieniamy strukturalnie, niezależnie od kontekstu, ale widziałam użycie typu: „Aż włosy zjeżyły im się na karkach”. Czy nie powinniśmy tutaj pozostać przy l. poj.? Jeśli nie, to czy w przypadku włosy stają dęba dla l. mn. powinniśmy mówić „Włosy stanęły im dęby”? Intryguje mnie również porównanie czarny jak węgiel: mówimy, że ktoś ma oczy czarne jak węgiel czy jak węgle? Jeśli to drugie – dlaczego?
w try miga
30.05.2005
Witam serdecznie. Moje pytanie dotyczy określenia w try miga. Chciałabym się dowiedzieć, jakie jest źródło pochodzenia tego zwrotu, skąd się wywodzi, jaka jest jego historia. Z góry dziękuję za odpowiedź.
Pozdrawiam.

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... się czuwać nad dziwami Szczelińca. Promienie słoneczne oświetlają jego potężny kark, gębę, zapalają światła w kamiennym oku.


    Legenda o diable weneckim...
  • ... na mocno zakłopotanego i dopiero po dłuższej chwili, pocierając dłonią kark, odparł:
    - No, szczerze powiedziawszy, to po butelki na wymianę, panie...
  • ... przyzbie siedział, wygrzewając się w słońcu, człowiek ogromny, o byczym karku, ogolony i łysy jak arbuz.
    - Dzień dobry, panie Sosnowski !
    Pozdrowiony...
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego