orzecznik

Wielki słownik ortograficzny PWN

orzecz•nik -ka, -kiem; -ki, -ków

Słownik języka polskiego PWN

orzecznik jęz. «nieczasownikowa część orzeczenia imiennego»
• orzecznikowy
orzecznik przymiotnikowy, przymiotny jęz. «orzecznik wyrażony za pomocą przymiotnika, zaimka i imiesłowu przymiotnikowego oraz liczebnika porządkowego zgadzający się z podmiotem w rodzaju, liczbie i przypadku»
orzecznik rzeczownikowy, rzeczowny jęz. «orzecznik wyrażony za pomocą rzeczownika lub zaimka rzeczownego, występujący w narzędniku lub mianowniku»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Porady językowe

orzecznik
6.12.2002
Mam kłopot ze zdaniami typu: „Wszystko wydaje się oczywiste” czy też „Wszystko wydaje sie oczywistym”. Który wariant jest poprawny?
Dziękuję za odpowiedź.
orzecznik przymiotnikowy w dawniej polszczyźnie
26.10.2009
„Kiedyś była ona inną” – zamiast „(...) inna”. Jak wyglądała historia rozwoju przymiotnika do postaci dzisiejszej? Dlaczego dziś jest inaczej (forma inna), skąd to wynika i skąd wynikała forma inną. Gdzie można o tym poczytać więcej?
orzecznik przymiotnikowy
14.01.2003
1) Lubię siebie takiego, jaki jestem.
2) Lubię siebie takiego, jakim jestem.
Które z tych zdań jest poprawne?

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... a przecież tyle lat płacę składki ZUS.
    Bogdana Jakubskiego, głównego
    orzecznika zielonogórskiego ZUS-u, podobne rozbieżności nie dziwią, chociaż powinny być...
  • ... prawdę " tout court" . "bez absolutnego podmiotu nie można uzasadnić użycia orzecznika "prawdziwy" . "Jeśli coś ma być prawdziwe, musi istnieć podmiot, który...
  • ... w tych sprawach oni wiedzą, co mówią: winny, winowy to orzeczniki, które mają tu wartość nadrzędną. To one decydują o jakości...

Encyklopedia PWN

log. wyrażenie, które w zdaniu o budowie x jest B występuje na miejscu B, tj. stanowi określającą przedmiot x część orzeczenia;
językozn. istotna część orzeczenia imiennego (orzeczenie), imię lub grupa wyrazowa imienna, występująca w związku gramatycznym z łącznikiem (wyrażonym, opuszczonym lub domyślnym), a nazywająca cechę przypisaną przedmiotowi (pojęciu);
orzecznik autologiczny, orzecznik autosemantyczny,
log. orzecznik, który ma własność opisywaną przez siebie; np. słowo drukowany jest orzecznikiem autologicznym, gdy jest wydrukowane.
orzecznik heterologiczny, orzecznik heterosemantyczny,
log. określenie odnoszące się do orzeczników niemających własności, które opisują;
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego