włodarz

Wielki słownik ortograficzny PWN

włodarz -rza; -rze, -rzy
włodarzyć -arzę, -arzą; -arz, -arz•cie

Słownik języka polskiego PWN

włodarzyć
1. daw. «sprawować nad czymś władzę»
2. «kierować robotnikami folwarcznymi w dawnym majątku ziemskim»

• włodarz

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Porady językowe

Góra Kalwaria jednak osobno
10.10.2014
Dlaczego nazwę miasta Góra Kalwaria pisze się tak, jak się pisze? Mamy tu dwa człony rzeczownikowe. Pierwszy z tych członów nie należy do trójki wyjątków, która zezwala na pisownię bez dywizu, to jest: Kolonia, Osada, Osiedle. Czyli chyba powinno być Góra-Kalwaria. A jednak słownik, bynajmniej nie jakiś stary, twierdzi inaczej.

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... i w polityce wewnętrznej popełniano poważne błędy, świadczące, że jej włodarze zwykli byli opuszczać lekcje historii.
    Ich stosunek do mniejszości narodowych...
  • ... wymawiało) przy Krupówkach ustąpił miejsca karczmie "Bacówka" i według nowych włodarzy lokalu jest to zmiana na lepsze. A według mnie lepsze...
  • ... proste wsioki znowu nie pojęły głębokiego i przewidującego zamysłu swoich włodarzy? O czarna niewdzięczności! O słodka tępoto! Chodzą otóż słuchy o...

Encyklopedia PWN

w średniowiecznej Polsce urzędnik zarządzający majątkiem książęcym, biskupim, możnowładczym lub gospodarką grodu książęcego;

Synonimy

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego