empiryczny

Wielki słownik ortograficzny

Słownik języka polskiego

empiria
1. «doświadczenie»
2. filoz. «poznanie za pośrednictwem zmysłów»

• empiryczny • empirycznie • empiryczność
nauki empiryczne, indukcyjne «nauki, w których główną podstawą twierdzeń są zdania bezpośrednio oparte na doświadczeniu, uzasadniane również metodą indukcji»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Porady językowe

metoda, metodyka, metodologia
27.10.2006
Jakie są różnicę między: metodologią, metodyką, metodą i kiedy którego wyrazu w odniesieniu do czego można użyć? Często w artykułach autorzy piszą o jakiejś metodologii (np. prowadzenia projektów), ale chyba raczej mają na myśli metodę, a może metodykę? Inny przykład, ktoś podaje że badanie (np. efektywności pomp) zostało przeprowadzone według takiej, a nie innej metodologii. Chyba znów chodzi raczej o metodę / metodykę?
siedmioro czy siedem?
20.04.2007
Witam serdecznie!
Mam pytanie dotyczące zastosowania liczebników zbiorowych. Słownik poprawnej polszczyzny mówi, że łączą się one m.in. z rzeczownikami w rodzaju nijakim zakończonymi na , oznaczającym istoty młode. Chciałbym się upewnić, czy zastąpienie ich w takiej sytuacji liczebnikami zwykłymi jest dozwolone. Innymi słowy, czy zamiast siedmioro koźląt wolno napisać siedem koźląt?
Z góry dziękuję i pozdrawiam,
L.K.

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... większą nostalgią wspomina młodość - ale i przypisywać mu niejakie uzasadnienie empiryczne. Wiadomo, że ruch wahadła bez dopływu energii z zewnątrz po...
  • ... postępowanie badacza w kontekście trafności zewnętrznej i trafności wewnętrznej badania empirycznego przeprowadzanego w psychologii.

    Rys. 3.2. Trafność wewnętrzna a trafność...
  • ... konieczne jest stosowanie pojęcia pozornego, środowiskowego progu wyczuwalności lub innych empirycznych poprawek. Jest jednak oczywiste, że wskazane jest poszukiwanie modeli dyspersji...

Encyklopedia

przedmiot wzorcowy istniejący w rzeczywistości.
kierunek pedagogiki, zapoczątkowany w XIX w., dążący — na podstawie badań empirycznych — do nadania jej statusu autonomicznej dyscypliny naukowej.
dystrybuanta empiryczna, dystrybuanta próbkowa,
statyst. oszacowanie dystrybuanty zmiennej losowej na podstawie danej próbki losowej (próba); wartość d.e. w punkcie x jest równa częstości zdarzenia, polegającego na tym, że obserwacje w próbce są mniejsze od wartości x;
nauki empiryczne, nauki indukcyjne,
naukozn., metodol. nauki, w których gł. podstawą twierdzeń są zdania bezpośrednio oparte na doświadczeniu, uzasadniane również metodą indukcji (np. fizyka);
temperatura ciała określana na podstawie pomiaru wielkości fiz. zależnej od temp. (tzw. właściwości termometrycznej wybranego ciała wzorcowego, np. objętości rtęci, oporu elektr. drutu metal.).
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego