stanu wojennego.<br>Kiedy w rok później, pewnego dnia, wieczorem, weszłam z dzieckiem do domu po podróży Paryż-Warszawa - samochodem bez przerwy, zastałam taki sam obrazek - nienaruszony spokój, Honorata w fotelu, wałkująca nogą kota, z różańcem w ręku.<br>Zapytałam, dlaczego nie ogląda telewizji, dlaczego siedzi po ciemku? Odpowiedziała:<br>- A po co wypalać prąd, po ciemku lepiej się modlić, a modliłam się za was, dziecko...<br>I jak gdyby nigdy nic, jakby nie było tego roku jej samotności w stanie wojennym i naszej nieobecności, poszła nam zrobić herbatę...</><br><div sex="f"><tit>WYCHOWYWANIE DZIECKA</><br>Honorata nie miała swoich dzieci. Pewnie wiele razy w życiu roniła je gdzieś w