brodacz

Wielki słownik ortograficzny PWN

brodacz -cza; -cze, -czy (a. -czów)

Słownik języka polskiego PWN

brodacz
1. «brodaty mężczyzna»
2. «zwierzę mające pęk dłuższej sierści pod pyskiem; też: ptak mający pęk piór na piersi lub na podgardlu»
brodacz monachijski, brodacz olbrzym «duży pies o szorstkiej sierści tworzącej na głowie brodę i krzaczaste brwi»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... usłyszał potężny.
    - Hospody pomyłuj! Gniew Pana wisi nad wami!... - zagrzmiał
    brodacz i wzniósł w górę obie ręce. - Na Najświętszego Chrysta Spasa...
  • ... się szeroka panorama wielkiej równiny nad Odrą. Zjeżdżając z góry, brodacz dodał gazu i przyśpieszył szybkość do stu czterdziestu kilometrów. Odezwała...
  • ... przystrzyżonymi siwymi wąsami, włosy
    krótkie.
    II i III Kat
    czarni
    brodacze.
    IV Kat
    Morbidetto - młodzieniec o okrutnej, kobiecej twarzy.
    Oczy skośne...

Encyklopedia PWN

brodacz żółtodzioby (Megalaina virens),
ptak z rodziny brodaczy;
brodacze, Capitonidae,
rodzina ptaków z rzędu dzięciołowych;
nazwa używana niekiedy do określenia ras psów z grupy sznaucerów.

Synonimy

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego