drabant

Wielki słownik ortograficzny PWN

drabant (żołnierz) -n•ta, -n•cie; -n•ci, -n•tów
drabant (taniec) -n•ta, -n•cie; -n•ty, -n•tów

Słownik języka polskiego PWN

drabant
1. zob. trabant w zn. 1.
2. «taniec staropolski z przyśpiewkami, tańczony na zakończenie wesela»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... palonych - dosiadają, przy blasku pochodni, rosłych swoich koni. Patrzał, jak drabanci nabijają muszkiety, ustawiają się w ordynki i ruszają ku wsiom...

Encyklopedia PWN

taniec znany w Polsce z opisów literackich od połowy XVII w., z zapisów nutowych od początku XIX w. (jako ludowy marsz weselny lub taniec kończący wesele).
drabanci, trabanci,
w XV i XVI w. ochrona wyższych oficerów;
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego