dysydent

Wielki słownik ortograficzny

dysydent -n•cie; -n•ci, -n•tów

Słownik języka polskiego

dysydent
1. «człowiek przeciwstawiający się panującej władzy, represjonowany z tego powodu»
2. daw. «człowiek wyznający inną religię chrześcijańską niż katolicka»

• dysydencki • dysydentka

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Ciekawostki

DECYDENT, DYSYDENT
Decydent to ktoś, kto decyduje, gdyż ma takie prawo z racji zajmowanego stanowiska, por. polityczny decydent.

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... daje jej swoje umiarkowane poparcie. Szukając wytłumaczenia tej sytuacji były dysydent Frantiszek Mikloszko stwierdza, że społeczeństwo wręcz nie zdaje sobie sprawy...
  • ... tylko sojuszu widać zarówno porzucony przez prezydenta PSL jak i dysydentów z AWS-Radio Maryja, "Nasz Dziennik", "Głos", ROP. Można się...
  • ... nr 12)
    Dysydenci w ZSRR
    kalendarium ruchu obrony prawa, sylwetki
    dysydentów (nr 16); poeci i konspiratorzy z Placu Majakowskiego 1958-61...

Encyklopedia

dysydenci
[łac. dissideo ‘być oddzielonym’, dissidens, dissidentis ‘nie zgadzający się’],
religiozn. innowiercy, różnowiercy, odstępcy od panującego Kościoła;
dysydenci
[łac. dissideo ‘być oddzielonym’, dissidens, dissidentis ‘nie zgadzający się’],
potoczna nazwa opozycjonistów w ZSRR;

Synonimy

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego