klekotać

Wielki słownik ortograficzny PWN

klekotać -oczę (a. -ocę), -oczą (a. -ocą); -ocz•cie a. -otaj•cie
klekotanie; -ań

Słownik języka polskiego PWN

klekotać
1. «o bocianie: wydawać dźwięk»
2. «powodować wydawanie dźwięku przez uderzanie o siebie twardych przedmiotów; też: o maszynach, motorach itp.: wydawać łoskot, warkot»
3. pot. «mówić dużo i głośno»
klekotanie
1. «odgłos wydawany przez bociana»
2. «dźwięk wydawany przez pracujące maszyny»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... Ktoś go pochwycił, ale Maciuś głowę miał zwieszoną. Potem coś klekotało nieznośnie. A kiedy się wreszcie ocknął - leżał na szerokim łóżku...
  • ... Hipolit zaczął się trząść ze śmiechu. Po prostu ryczał aż klekotały drewniane deseczki fotela.
    Marylka z lekka poruszała głową i patrzyła...
  • ... przez niezgrabne pudełkowate autobusy, drzew, ciepłego asfaltu, ścian domów, za klekotaniem tramwai, zatęskniłem za waszymi mordami, za tymi wszystkimi eskapadami, które...

Synonimy

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego