noumenon
Wielki słownik ortograficzny PWN*
nou•menon -enonu, -enonie a. noumen
Słownik języka polskiego PWN*
noumenon [wym. no
menon], noumen [wym. no
men]
• noumenalny
![](http://mm.pwn.pl/emf/usmutne.gif)
![](http://mm.pwn.pl/emf/usmutne.gif)
1. «według Platona: istota rzeczy, w odróżnieniu od zjawiska, poznawalna tylko za pomocą rozumu»
2. «w filozofii Kanta: rzecz sama w sobie, rzeczywisty, choć niepoznawalny przedmiot istniejący na zewnątrz ludzkiej świadomości, przejawiający się poprzez zjawiska i jedynie w tej postaci dostępny poznaniu»
• noumenalny
Encyklopedia PWN
Znaleziono w książkach Grupy PWN
Trwa wyszukiwanie...
![](/theme/Dictionary/img/spinner.gif)