tarabanić

Wielki słownik ortograficzny PWN

tarabanić -anię, -anią; -ań•cie

Słownik języka polskiego PWN

tarabanić
1. pot. «walić, łomotać»
2. pot. «dźwigać coś»
3. «bić w taraban»
tarabanić się
1. pot. «gramolić się»
2. pot. «iść, poruszać się ociężale, powoli»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... Pomyślcie: powietrze w nocy ochładza się, idzie w dół i tarabani o wodę, a wody jest tutaj lustro olbrzymie, bo i...
  • ... fracht, który ciągnę z Japonii, brzęczy, stęka, skrzypi, puka, łomocze, tarabani, wali, wali jak jasna cholera.
    Gdyby Wielki Budda z Kamakury...
  • ... przez mokradła
    i jeleń rośnie pośród światła,
    co, dzwoniąc, bębniąc,
    tarabaniąc,
    zaspane gwiazdy strząsa z brzóz.

    Jesień to skrzypce potłuczone,
    bezradna...

Synonimy

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego