tenorki

Wielki słownik ortograficzny PWN

tenor•ki (skrzypce) -rek
tenorek -r•ka, -r•kiem; -r•ki, -r•ków
tenor•ka (piszczałka) -r•ce, -r•kę; -rek

Słownik języka polskiego PWN

tenorki «skrzypce wielkości pośredniej między altówką a wiolonczelą»
tenor I
1. «najwyższy głos męski; też: śpiewak o takim głosie»
2. «instrument muzyczny o skali zbliżonej do tego głosu»
3. «główny głos utworu w wielogłosowej muzyce średniowiecznej, do którego dokomponowywano inne głosy»

• tenorowy • tenorek

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... w otwierającej się przed narodem historii... - usłyszał gdzieś za sobą tenorek Żaboklickiego.
    Nasz sąd o samym powstaniu, które jak powiększająca soczewka...
  • ... jest do twarzy.
    - głos Zygmunta, ochrypły i niski, nakrywa tamten
    tenorek jakąś bolesną kpiną.
    - My starzy... - powtarza szeptem najtrzeźwiejszy Jerzy i...
  • ... tre mą tenorek Piaskawego.
    Mam niezły słuch - a w uniżonym
    tenorku już wibrują nutki uszczęśliwionej pychy.
    Nic dziwnego! Od wieków nikt...
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego