Typ tekstu: Książka
Autor: red. Gomulicka Barbara
Tytuł: Pisarze polskiego oświecenia
Rok: 1996
nawet – oczywiście w sposób aluzyjny najczęściej – w swym ostatnim większym utworze poetyckim, poemacie historycznym Stefan Czarniecki. Im bardziej zaś narastało w nim poczucie osamotnienia i alienacji, tym ostrzejsze i bardziej bezpardonowe stawały się jego ataki na współczesną mu polską literaturę. W styczniu 1846 r. pisał do Wężyka z nieukrywaną pasją: „barbarzyńcy napadli na Parnas, rozpędzili nadobne muzy, wprowadzili sybille z najeżonymi włosami i z wykrzywionymi aż do wstrętu patrzących twarzami, podobniejszymi do opętanych szatanem, jak do natchnionych Bogiem".
Choć jednak animozje i awersje ideowo-artystyczne Koźmiana pozostawały ciągle te same, ostatni okres jego życia, w latach 1832-1856
nawet &#150; oczywiście w sposób aluzyjny najczęściej &#150; w swym ostatnim większym utworze poetyckim, poemacie historycznym Stefan Czarniecki. Im bardziej zaś narastało w nim poczucie osamotnienia i alienacji, tym ostrzejsze i bardziej bezpardonowe stawały się jego ataki na współczesną mu polską literaturę. W styczniu 1846 r. pisał do Wężyka z nieukrywaną pasją: &lt;q&gt;&#132;barbarzyńcy napadli na Parnas, rozpędzili nadobne muzy, wprowadzili sybille z najeżonymi włosami i z wykrzywionymi aż do wstrętu patrzących twarzami, podobniejszymi do opętanych szatanem, jak do natchnionych Bogiem"&lt;/&gt;.<br> Choć jednak animozje i awersje ideowo-artystyczne Koźmiana pozostawały ciągle te same, ostatni okres jego życia, w latach 1832-1856
zgłoś uwagę
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego