patent

Wielki słownik ortograficzny PWN

patent -n•tu, -n•cie; -n•tów

Słownik języka polskiego PWN

patent
1. «dokument przyznający jakiejś osobie lub firmie wyłączne prawo do czerpania korzyści z wynalazku; też: to prawo»
2. pot. «sposób na zrobienie lub osiągnięcie czegoś»
3. pot. «drobne, ale oryginalne usprawnienie»
4. «dokument nominacyjny uprawniający do pełnienia określonych funkcji na statku»
5. daw. «dokument uprawniający do prowadzenia zakładu handlowego lub przemysłowego»
6. daw. «świadectwo ukończenia szkoły, uzyskania tytułu naukowego lub zawodowego»

• patentowy
patent flagowy «dokument stwierdzający prawo używania przez statek określonej bandery»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... francuski Nr 694707 z dnia 22.09.1930 r. oraz patent polski Nr 13309 z dnia 16.03.1931 r.
    W...
  • ... 1936 r., a więc w cztery miesiące od dnia zgłoszenia patentu, dyrektor spółki "Sepewe" (której Gundlach powierzył prowadzenie wszelkich spraw patentowych...
  • ... r godzina 9.00 "NOWOCZESNE TECHNOLOGIE I WŁASNOŚĆ INTELEKTUALNA - LICENCJE, PATENTY, KNOW-HOW W MŚP - JAK POZYSKAĆ I UMIEJĘTNIE WYKORZYSTAĆ DLA...

Encyklopedia PWN

patent
[łac.],
nazwa dokumentu występującego w języku prawnym i prawniczym w dwóch podstawowych znaczeniach: stwierdzającego uprawnienia do wynalazku oraz wyłącznego prawa do korzystania z niego w sposób zarobkowy lub zawodowy.
akt prawny wyd. 26 II 1861 przez ces. austr. Franciszka Józefa I, uzupełniający dyplom październikowy z 1860;

Synonimy

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego