terkotać

Wielki słownik ortograficzny PWN

ter•kotać -oczę (a. -ocę), -oczą (a. -ocą); -ocz•cie

Słownik języka polskiego PWN

terkotać
1. pot. «o maszynach, motorach itp. będących w ruchu: wydawać terkot»
2. lekcew. «mówić szybko, dużo, bez przerwy»
terkoczący, terkocący «wydający suchy, jednostajnie przerywany dźwięk»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... się wręcz zauroczony i - te-te-te-te! - z
    cicha
    terkotał po swojemu.
    Otóż na to wszystko diabli mnie brali, więc...
  • ... sprawę, myśl..."
    10. Polek skończył czytać. W budce zawiadowcy cicho
    terkotał telegraf.
    - No, co dalej? - denerwował się Kajaki.
    - Nic.
    - Jak to...
  • ... wargi pomarańczowy płyn ze szklanki z dzióbkiem. Obok buczała i terkotała aparatura na kółkach, niewiadomego przeznaczenia. Dwa pęki kolorowych kabli ginęły...

Synonimy

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego