absolutyzm

Wielki słownik ortograficzny

ab•solutyzm -zmu, -zmie

Słownik języka polskiego

absolutyzm
1. «skupienie władzy w ręku panującego»
2. «pogląd, według którego prawda, dobro czy piękno mają charakter obiektywny»

• absolutystyczny • absolutysta • absolutystka

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... Nie zgadzając się z diagnozą Leszka Kołakowskiego, że spór między absolutyzmem i relatywizmem nie jest sporem rozstrzygalnym środkami rozumowymi, nie sądzę...
  • ... był organem reńskich liberałów znajdujących się w opozycji do pruskiego absolutyzmu. Marks współpracował z Rheinische Zeitung oraz przez kilka miesięcy był...
  • ... trwonieniu najistotniejszych wierzeń. Pociąga on za sobą nieuchronnie przejście od absolutyzmu do relatywizmu, od dogmatów do zwykłych poglądów. To przejście jest...

Encyklopedia

absolutyzm
[łac. absolutus ‘zupełny’, ‘bezwzględny’],
system władzy w monarchiach europejskich epoki wczesnonowożytnej (XVI–XVIII w.), w których władca sprawował pełnię władzy suwerennej (suwerenność), ograniczoną jedynie zasadami prawa naturalnego oraz podstawowymi normami ustrojowymi (np. porządek sukcesji tronu).
absolutyzm
[łac. absolutus ‘zupełny’, ‘bezwzględny’],
filoz. pogląd przeciwstawny relatywizmowi,
faza absolutyzmu w Europie w 2. połowie XVIII w.;
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego