behawiorysta

Wielki słownik ortograficzny PWN

behawiorysta -yście, -ystę; -yści, -ystów

Słownik języka polskiego PWN

behawioryzm [wym. bihewioryzm, behawioryzm]
1. «kierunek w psychologii XX w. głoszący, że przedmiotem badań psychologicznych może być tylko dostrzegalne zachowanie się ludzi i zwierząt»
2. «tendencja w literaturze XX w. przedstawiająca bohatera tylko w jego zewnętrznych reakcjach i rezygnująca z analizy psychologicznej»

• behawiorystyczny • behawiorysta

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... spodziewać po człowieku w szoku przedśmiertnym?
    - Moim zdaniem - rzekł diabeł/
    behawiorysta - on tego nie zaplanował. Wykorzystał sytuację, gdy odbiło mu z...
  • ... Stoi to jednak w dość wyraźnej sprzeczności z ich (tzn. behawiorystów) własną analizą układu sił w koalicji, gdyż wskazując na dominującą...
  • ... teorii naukowej jest przewidywanie zachowania człowieka. Niektórzy badacze, jak np. behawioryści uważali, że predykcja jest jej funkcją podstawową, a nawet jedyną...
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego