cud

Wielki słownik ortograficzny PWN

cud cudu, cudzie; cuda a. cudy, cudów: Cud nad Wisłą
cud-dieta cud-diety, cud-diecie; cud-diety, cud-diet
cud-dziewczyna cud-dziewczynie, cud-dziewczynę (ale: dziewczyna cud)

Słownik języka polskiego PWN

cud
1. «niewytłumaczalne zjawisko, o którym sądzi się, że jest wynikiem działalności Boga»
2. «niezwykły, szczęśliwy zbieg okoliczności»
3. «osoba lub rzecz doskonała albo bardzo piękna»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

cud
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego