dziczka

Wielki słownik ortograficzny PWN

dzicz•ka -cz•ce, -cz•kę; -czek
dziczek -cz•ka, -cz•kiem; -cz•ki, -cz•ków

Słownik języka polskiego PWN

dziczka
1. «młode drzewo owocowe lub ozdobne wyrosłe z nasienia, używane do szczepienia odmian szlachetnych»
2. «dziki pęd wyrosły z nieuszlachetnionej podkładki lub nieszczepione dzikie drzewo owocowe»
dziczek
1. «mały, młody dzik»
2. zob. dziczka.
3. pot. «odludek»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... nad nim ręce, że jest zaniedbany, obdarty i rośnie jak dziczka. Przez to go psuła, bo dotychczas uważał za zwyczajne, że...
  • ... z rąk kociaka i roztrzaskali o drzewo. Chowała się jak dziczka po ludziach, aż wrócił ojciec i przyznał się do niej...
  • ... mrozu puszczyki zaczęły już gody. Locha wydała na świat młode dziczki - zagubionego warchlaka ktoś przyniósł do wrocławskiego zoo. - W ten sposób...

Encyklopedia PWN

roln. siewka wyrosła z nasienia drzewa owocowego — dzikiego lub odmiany uprawnej;

Synonimy

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego