zezwierzęciały

Wielki słownik ortograficzny PWN

ze•zwierzęcieć -cieję, -cieją; -ciał, -cieli

Słownik języka polskiego PWN

zezwierzęciały «taki, który zezwierzęciał»
zezwierzęcenie «stan tego, kto zezwierzęciał»
zezwierzęcić się, zezwierzęcieć «upodobnić się do zwierzęcia»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... pies kopie łapami, a w stworzonych mi warunkach stan całkowitego zezwierzęcenia osiągnę szybko i bez żadnego trudu.
    Następnie stanowczym rykiem zażądałam...
  • ... przeżywająca ów punkt przełomowy musi znieść nie tylko sam widok zezwierzęcenia, ale i wpływ doktryny, usprawiedliwiającej i pochwalającej nagą zwierzęcość - możliwości...
  • ... sztuka oddziaływania na ludzi dobrocią i pobłażliwością, która kończy się zezwierzęceniem obdarowywanych? Kto stanie się władcą Życia i śmierci? Kogo dotknie...
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego