• Na czasie
    Kiedy nieustannie kontaktujesz się z innymi telefonicznie, poprzez esemesy czy e-maile, nie dajesz swojemu sercu przestrzeni do przekazania ci wiadomości. Wszystkie linie są zajęte i twój wewnętrzny głos nie może się dodzwonić. Jest wiele sposobów na to, żeby mu się udało, np. medytacja, spacery czy pielęgnowanie wdzięczności. Baptist de Pape „Siła serca”.
    >>
  • Łatwo pomylić
    DYKTA, TEKTURA
    Dykta pochodzi od niemieckiej nazwy firmowej Dickte, tektura od łacińskiego rzeczownika tectura, oznaczającego pokrycie czegoś (z tektury bowiem robiono m.in. okładki książek). Jedno i drugie słowo wywołuje obraz czegoś płaskiego, grubego i mało szlachetnego, może dlatego tekturę nazywa się czasem błędnie dekturą. Wyrazów, w których Polacy zamieniają etymologicznie uzasadnione t na d, jest jednak więcej, np. dekolt (błędnie dekold) i detektyw (błędnie dedektyw). Przyczyna każdego z tych błędów może być nieco inna, ale okolicznością wspólną, która im sprzyja, jest brak świadomości pochodzenia wymienionych słów, por. francuskie décolleté i angielskie detective.
    Mirosław Bańko
    >>
  • To ciekawe
    DO SYTA
    Do syta to pozostałość dawnej rzeczownikowej odmiany przymiotnika syt. Gdyby wyrażenie to powstało dzisiaj, od przymiotnika syty, to brzmiałoby do sytego.
    Mirosław Bańko
    >>
Słowo dnia: lekceważyć

Czy wiesz, że?

Mówimy „Zgoda buduje, niezgoda rujnuje”, mając na myśli to, że negatywne skutki sporów i wojen mogą być bardzo duże.
Więcej przysłów

Zasady pisowni

Funkcje litery i
Litera i pełni w ortografii polskiej cztery funkcje:
a) oznacza samogłoskę i — wówczas, gdy stoi w wygłosie lub gdy po niej w zapisie występuje litera oznaczająca spółgłoskę, np. bit [b´it], kijek [k´ijek], kropić [krop´ić], mali [mal´i], migrena [m´igrena], miska [m´iska], nikły [ńikły], pilny [p´ilny], pisać [p´isać], widok [w´idok];
b) oznacza miękkość spółgłoski poprzedzającej samogłoskę wtedy, gdy po niej w zapisie występuje litera oznaczająca samogłoskę inną niż i, np. biel [b´jel], biodro [b´jodro], cierpi [ćerp´jeć], jesi [jeśeń], miasto [m´jasto], wi [w´jeś];
c) może oznaczać głoskę j w wyrazach pochodzenia obcego, np. Deimos [Dejmos], diabetyk [d´jabetyk], koine [kojne], kosmetologia [kosmetolog´ja], magia [mag´ja], magnateria [magnater´ja], Ostia [Ost´ja], parias [par´jas], patriota [patr´jota] oraz po spółgłoskach wargowych miękkich (, , , , ), np. piasta [p´jasta], biada [b´jada], parafia [paraf´ja], wiata [w´jata], miara [m´jara]; w przypadku spółgłosek wargowych miękkich możliwa jest również wymowa bez j — [p´asta, b´ada, paraf´a, w´ata, m´ara]; w każdym spośród wymienionych wypadków spółgłoska występująca przed i ulega zmiękczeniu;
d) oznacza połączenie głoskowe ji, np. epopei [epopeji], heroina [herojina], kodeina [kodejina], koić [kojić], maić [majić], taić [tajić].
... >>

Powiedz to inaczej

Zmieniają się czasy,
zmieniają się słowa

Zobacz w Wielkim słowniku W. Doroszewskiego, jak przez pół wieku zmieniło się słowo higiena
Więcej słów