• Na czasie
    Wpędzać kogoś do grobu
    Czyli: uprzykrzać komuś życie, męczyć. Skarżymy się, że coś lub ktoś wpędza nas do grobu, ale samo to, że się skarżymy, świadczy, że jesteśmy od grobu jeszcze daleko. Lubimy przesadę, a w takich skargach często można wyczuć nawet nutkę żartu.
    Obraz wpędzania kogoś do grobu jest osobliwy: ktoś, kto kogoś pędzi, nie musi oczywiście pędzić pędem, ale i on, i ten pędzony powinni wykazywać pewną znaczną szybkość ruchów, z grobem trudno zestawialną.
    Jerzy Bralczyk
  • Łatwo pomylić
    CZUŁKI
    Nie widzimy związku między czołem i czułym, czuły łączy się z czułością i czuciem, a czoło jest osłoną naszego naczelnego organu myślenia. Ale możemy nie być pewni, czy czułki, które u zwierząt i istot pozaziemskich są zwykle w okolicach czoła, wiążą się z czołem, czy z czuciem i czujnością.
    Zdrobnienie czoła, czółko, zwłaszcza w liczbie mnogiej, czułki przypomina, a nie pamiętamy, czy jest jedna czułka, czy jeden czułek… Ale czułki są od czucia, nie od czoła.
    Jerzy Bralczyk
  • To ciekawe
    CHRZEST
    Chrzest to jedno z tych słów, o które polszczyzna wzbogaciła się wraz z przyjęciem chrztu, czyli chrześcijaństwa. Zapożyczyła je z języka czeskiego, podobnie jak np. kościół, mszę i ołtarz.
    Odleglejszym źródłem tych zapożyczeń była łacina, a pośrednikiem często język niemiecki. Dla chrztu ostatecznym źródłem jest oczywiście imię Chrystusa.
    Mirosław Bańko
Słowo dnia: bukszpan

Czy wiesz, że?

Mówimy „Kto wiatr sieje, zbiera burzę” , mając na myśli to, że osoba wprowadzająca niepokój ponosi zwielokrotnione skutki swego działania.
Więcej przysłów

Zasady pisowni

58. [231] Pisownia nazwisk Polaków — postaci historycznych
Nazwiska osób, które pojawiły się w dziejach Polski przed rokiem 1800, piszemy zgodnie z dzisiejszą ortografią, a więc: Mikołaj Rej, Jan Zamojski (hetman i kanclerz z XVI w.), Tadeusz Rejtan (poseł sejmu rozbiorowego) itp. Wyjątek robimy dla nielicznych nazwisk o pisowni mocno utrwalonej w społecznej świadomości, np. Trembecki (Stanisław — poeta), Kołłątaj (Hugo — pisarz i polityk).
I odpowiednio — nazwiska postaci historycznych działających po roku 1800 piszemy zgodnie z ówczesną pisownią. Dlatego napiszemy: Władysław Stanisław Reymont, Jakub Gieysztor, a także Andrzej Zamoyski (prezes Towarzystwa Rolniczego — 1800–1874), ale Andrzej Zamojski (kanclerz wielki koronny — 1716–1792).
... >>

Powiedz to inaczej

Zmieniają się czasy,
zmieniają się słowa

Zobacz w Słowniku języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego, jak przez pół wieku zmieniło się słowo dysydent
Więcej słów
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego