• Na czasie
    W niespełna 4 miesiące po premierze słownika angielskiego PWN-Oxford możemy z dumą zaprezentować Państwu kolejny z serii wielkich słowników obcojęzycznych – Wielki słownik niemiecki PWN w formie aplikacji mobilnej na urządzenia z systemem iOS i Android.
    Od teraz aplikację Słownik niemiecki PWN możesz mieć na swoim ulubionym telefonie lub tablecie, zawsze w zasięgu ręki, nawet wówczas, gdy dostęp do sieci WWW jest utrudniony (słownik pracuje w trybie off-line, jedynie odtworzenie nagrania wymowy wymaga połączenia z siecią). To nieoceniona pomoc w pracy i w podróży oraz idealne wsparcie w nauce języka niemieckiego – zawsze wtedy, gdy tego potrzebujesz.
     
    Program udostępnia:
    800 000 niemieckich i polskich znaczeń, zwrotów, fraz, idiomów;
    specjalistyczne terminy z ponad 90 dziedzin oraz słownictwo o różnym zabarwieniu stylistycznym i emocjonalnym;
    ● liczne austriacyzmy, helwetyzmy i warianty regionalne
    ● bogactwo przykładów użycia w opracowanej zupełnie na nowo przejrzystej i czytelnej strukturze hasła;
    ● mechanizm tworzenia ulubionych zbiorów haseł;
    wymowę haseł (do jej odtworzenia wymagany jest dostęp on-line);
    ● prosty i efektywny mechanizm wyszukiwania;
    ● codziennie nowy Idiom dnia.
     
    Zachęcamy do zakupu aplikacji w App Store
  • Łatwo pomylić
    KRZYK, KSZYK
    Krzyk i kszyk mają źródła dźwiękonaśladowcze, ale pierwsze (pochodne od krzyczeć) jest stare, o korzeniach praindoeuropejskich, drugie zaś to późna, polska nazwa ptaka, nadana mu przez zoologów. Kszyk, inaczej bekas kszyk, jest wielkości kuropatwy, ma charakterystyczny długi dziób, którym szuka pokarmu w miękkim szlamie na dnie płytkich zbiorników wodnych.
    Mirosław Bańko
  • To ciekawe
    ZAPOZNANY
    Jeżeli się z kimś zapoznamy, nie mówmy, że jest on przez nas zapoznany. On jest po prostu przez nas poznany i teraz go już znamy. Zapoznany zaś to ktoś, kogo zapomniano lub nie pamięta się należycie. Mówimy o zapoznanych twórcach — czyli o tych, których dostatecznie się nie pamięta. Skoro jednak o nich mówimy, to trochę pamiętamy.
    Jerzy Bralczyk
Słowo dnia: kreacja

Czy wiesz, że?

Mówimy „(Każdy) kij ma dwa końce”, mając na myśli to, że każda sytuacja ma swoją dobrą i złą stronę.
Więcej przysłów

Zasady pisowni

Charakter polskiej interpunkcji
Interpunkcja polska ma przede wszystkim charakter składniowy. Oznacza to, że znaki interpunkcyjne służą głównie do uwydatniania logiczno-składniowej konstrukcji zdań. Oprócz tego uwzględnia się też takie czynniki, jak: wydzielanie członów wtrąconych, luźno związanych z głównym tokiem wypowiedzi, rytmikę mowy, intonację. Interpunkcja umożliwia również wyodrębnienie niektórych wyrazów bądź to ze względu na ich ważność, bądź też z uwagi na to, że chcemy wyrazić swój dystans do pewnych słów i wypowiedzi.
Odstępstwo od konsekwentnego stosowania zasad składniowych jest możliwe tylko wtedy, gdy wprowadzenie znaku przestankowego mogłoby zakłócić konstrukcję rytmiczną:
Zdarza się często, że jeśli czegoś bardzo pragniesz, los zaczyna cię prześladować.
Zrobiła się z niej panna co się zowie.
W pierwszym przykładzie przecinek — zgodnie z zasadą składniową — powinien zostać wstawiony pomiędzy wyrazy że i jeśli, gdyż zdanie jeśli czegoś bardzo pragniesz jest podrzędne w stosunku do zdania że los zaczyna cię prześladować; jednakże ze względów rytmicznych przecinek pomijamy. Względy rytmiczne jeszcze wyraźniej narzucają się w przykładzie drugim, a fragment co się zowie nie jest — jak mogłoby się wydawać — odrębnym zdaniem, lecz utartym połączeniem wyrazowym określającym wyraz panna.
Zasady interpunkcyjne mają charakter obowiązujący (nakazują stosowanie odpowiedniego znaku lub tego zakazują) bądź fakultatywny. Z zamieszczonej wyżej tabeli wynika, że wiele znaków interpunkcyjnych może pełnić różne funkcje, obok reguł określających ściśle użycie określonych znaków piszący mają niemałą swobodę w ich zastosowaniu.
Konsekwentne stosowanie zasad przestankowania logiczno-składniowego jest konieczne, jeśli chcemy osiągnąć jednoznaczność i przejrzystość tekstu. Brak znaków interpunkcyjnych w tekście lub błędne ich rozmieszczenie może wypaczyć, a nawet całkowicie zmienić sens wypowiedzi. Podane niżej przykłady obrazują takie możliwości.
a) Pierwszy z podanych przykładów pokazuje, że sens zdania może zależeć od użycia bądź pominięcia przecinka; zostanie on więc użyty zależnie od tego, czy chcemy poinformować o udziale dwóch czy trzech osób. W obu przykładach została zastosowana reguła oddzielania przecinkami jednorodnych części zdania połączonych bezspójnikowo (zob. 90.I.1); w drugim przykładzie wyrażenie Stryj Józek oznacza jedną osobę, stanowi więc jeden niepodzielny składnik:
Stryj, Józek i Rafał zgłosili się po odbiór paszportów.
Stryj Józek i Rafał zgłosili się po odbiór paszportów.
b) W zdaniach poniższych przecinek musimy postawić koniecznie, jednakże to, w którym miejscu go umieścimy, zależy od tego, jaką treść chcemy przekazać:
Maria wybiegła szybko, zamykając drzwi.
Maria wybiegła, szybko zamykając drzwi.
Mówili wolno, idąc.
Mówili, wolno idąc.
Aby podkreślić ważność zagadnienia, podamy też anegdotyczny przykład depeszy, w której od miejsca znaku interpunkcyjnego zależy los skazańca:
Powiesić nie można, uwolnić.
Powiesić, nie można uwolnić.
W powyższym przykładzie mamy pewną swobodę w przestankowaniu: możemy bowiem zamiast przecinka użyć myślnika.
... >>

Powiedz to inaczej

Zmieniają się czasy,
zmieniają się słowa

Zobacz w Słowniku języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego, jak przez pół wieku zmieniło się słowo implikować
Więcej słów
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego