• Na czasie
    Często nam się wydaje, że mówimy tym samym językiem. Ale tylko nam się wydaje! Zapraszamy do pełnych humoru rozmów polsko-śląskich w książce Joanny Furgalińskiej „Achim Godej. Ślónsko godka dla Hanysów i Goroli” oraz naszej galerii ‛ślónskiej godki’.
    >>
  • Łatwo pomylić
    CHYŻY
    To rzadkie słowo, wolimy dziś mówić szybki lub prędki, choć pewien osobny odcień znaczeniowy w chyżym wyczuwamy. Może chyżość straciła popularność ze względów
    ortograficznych – co prawda chybki, zbyt zresztą bliski szybkiemu, by być często używanym, też ma ch, ale na przykład hoży, tak do chyżego w wymowie i pewnej stylistycznej wartości podobny, już ma samo h… Nie rezygnujmy zbyt chyżo z tego słowa. Używanie utrwala świadomość pisowni.
    Jerzy Bralczyk
    >>
  • To ciekawe
    FAJNY
    Słowo fajny pochodzi z języka niemieckiego, ale ma odleglejsze źródła romańskie. Pierwotnie służyło aprobatywnej ocenie towaru (fajny towar to towar w dobrym gatunku),
    dziś może być pochwałą w zasadzie wszystkiego, por. wybrane konteksty z Narodowego Korpusu Języka Polskiego: fajna dziewczyna (imprezka, muzyka, piosenka, stronka), fajny chłopak (filmik, programik), fajne kosmetyki (ciuszki, zdjęcia). Z przykładów tych dobrze widać, że fajny to słowo potoczne.
    Mirosław Bańko
    >>
Słowo dnia: naprawdę

Czy wiesz, że?

Mówimy „Co rok, to prorok” o małżeństwie, któremu co rok przychodzi na świat potomek.
Więcej przysłów

Zasady pisowni

Pisownia j, i po spółgłoskach
Zasadniczo po spółgłoskach (poza s, z, c) zarówno przed spółgłoską, jak i przed samogłoską, bez względu na wymowę piszemy literę i:
biuro, bufiasty, diaskop, dieta, fiasko, giaur, giąć, hiacynt, kalafior, kierat, kiosk, miasto, mikrus, monarchia, piach, pilot, przygięty, ring, tiara, wiara, wiosło, zięba, zimno
UWAGA: W niewielkiej grupie wyrazów, zwłaszcza pochodzenia obcego, zasada ta nie znajduje odzwierciedlenia w pisowni. Piszemy zatem: aranjaki, babeszjoza, Banja Luka, Chjeno-Piast, Czuwaszja, gjuwecz, Medjugorie, Oranje, Oranjestad, Tanjug, tjandi, Trietjakow, Uljanowsk itp.
Odstępstwem od tej zasady jest pisownia j po przedrostkach zakończonych na spółgłoskę, np.
nadjechać, nadjeść, objadać się, objąć, odjąć, odjechać, odjemna, odjemnik, podjudzić, przedjagielloński,
a także po cząstce zd-, np. zdjąć, zdjęcie.
Po spółgłoskach s, z, c przed samogłoską pisownię tę związać można z wymową i jest ona następująca:
a) gdy wymawiamy połączenia spółgłosek sj, zj, cj, piszemy j, np.
Hortensja, pensja, Malezja, poezja, Tunezja, audiencja, deprawacja, kolacja, owacja (choć przy tej samej wymowie grupy sj piszemy jednak Siena, Siuks);
b) gdy wymawiamy spółgłoski s, z, c, piszemy i, np.
sigma, Zimbabwe, circa, cis-moll;
c) gdy wymawiamy spółgłoski miękkie ś, ź, ć, piszemy i, np.
sianko, sierpień, siewca, sikorka, poziomka, ziewam, zimny, zioła, ciarki, cichcem, ciepło, cisza, zacisną.
W przypadku pisowni imienia Maria dopuszcza się także archaiczną postać Maryja, jednakże tylko wówczas, gdy to imię odnosi się do Matki Boskiej. Dwojaka pisownia możliwa jest w przypadku tryumf i wyrazów pochodnych: dopuszcza się bowiem także pisownię triumf, triumfalny, triumfować itd.
... >>

Powiedz to inaczej

Zmieniają się czasy,
zmieniają się słowa

Zobacz w Wielkim słowniku W. Doroszewskiego, jak przez pół wieku zmieniło się słowo hospicjum
Więcej słów