• Na czasie
    Kiedy nieustannie kontaktujesz się z innymi telefonicznie, poprzez esemesy czy e-maile, nie dajesz swojemu sercu przestrzeni do przekazania ci wiadomości. Wszystkie linie są zajęte i twój wewnętrzny głos nie może się dodzwonić. Jest wiele sposobów na to, żeby mu się udało, np. medytacja, spacery czy pielęgnowanie wdzięczności. Baptist de Pape „Siła serca”.
    >>
  • Łatwo pomylić
    DYKTA, TEKTURA
    Dykta pochodzi od niemieckiej nazwy firmowej Dickte, tektura od łacińskiego rzeczownika tectura, oznaczającego pokrycie czegoś (z tektury bowiem robiono m.in. okładki książek). Jedno i drugie słowo wywołuje obraz czegoś płaskiego, grubego i mało szlachetnego, może dlatego tekturę nazywa się czasem błędnie dekturą. Wyrazów, w których Polacy zamieniają etymologicznie uzasadnione t na d, jest jednak więcej, np. dekolt (błędnie dekold) i detektyw (błędnie dedektyw). Przyczyna każdego z tych błędów może być nieco inna, ale okolicznością wspólną, która im sprzyja, jest brak świadomości pochodzenia wymienionych słów, por. francuskie décolleté i angielskie detective.
    Mirosław Bańko
    >>
  • To ciekawe
    DO SYTA
    Do syta to pozostałość dawnej rzeczownikowej odmiany przymiotnika syt. Gdyby wyrażenie to powstało dzisiaj, od przymiotnika syty, to brzmiałoby do sytego.
    Mirosław Bańko
    >>
Słowo dnia: lekceważyć

Czy wiesz, że?

Mówimy „Cicha woda brzegi rwie”, mając na myśli to, że osoby na pozór spokojne czasem zaskakują zachowaniem, którego się po nich nikt nie spodziewa.
Więcej przysłów

Zasady pisowni

Pisownia j, i po spółgłoskach
Zasadniczo po spółgłoskach (poza s, z, c) zarówno przed spółgłoską, jak i przed samogłoską, bez względu na wymowę piszemy literę i:
biuro, bufiasty, diaskop, dieta, fiasko, giaur, giąć, hiacynt, kalafior, kierat, kiosk, miasto, mikrus, monarchia, piach, pilot, przygięty, ring, tiara, wiara, wiosło, zięba, zimno
UWAGA: W niewielkiej grupie wyrazów, zwłaszcza pochodzenia obcego, zasada ta nie znajduje odzwierciedlenia w pisowni. Piszemy zatem: aranjaki, babeszjoza, Banja Luka, Chjeno-Piast, Czuwaszja, gjuwecz, Medjugorie, Oranje, Oranjestad, Tanjug, tjandi, Trietjakow, Uljanowsk itp.
Odstępstwem od tej zasady jest pisownia j po przedrostkach zakończonych na spółgłoskę, np.
nadjechać, nadjeść, objadać się, objąć, odjąć, odjechać, odjemna, odjemnik, podjudzić, przedjagielloński,
a także po cząstce zd-, np. zdjąć, zdjęcie.
Po spółgłoskach s, z, c przed samogłoską pisownię tę związać można z wymową i jest ona następująca:
a) gdy wymawiamy połączenia spółgłosek sj, zj, cj, piszemy j, np.
Hortensja, pensja, Malezja, poezja, Tunezja, audiencja, deprawacja, kolacja, owacja (choć przy tej samej wymowie grupy sj piszemy jednak Siena, Siuks);
b) gdy wymawiamy spółgłoski s, z, c, piszemy i, np.
sigma, Zimbabwe, circa, cis-moll;
c) gdy wymawiamy spółgłoski miękkie ś, ź, ć, piszemy i, np.
sianko, sierpień, siewca, sikorka, poziomka, ziewam, zimny, zioła, ciarki, cichcem, ciepło, cisza, zacisną.
W przypadku pisowni imienia Maria dopuszcza się także archaiczną postać Maryja, jednakże tylko wówczas, gdy to imię odnosi się do Matki Boskiej. Dwojaka pisownia możliwa jest w przypadku tryumf i wyrazów pochodnych: dopuszcza się bowiem także pisownię triumf, triumfalny, triumfować itd.
... >>

Zmieniają się czasy,
zmieniają się słowa

Zobacz w Wielkim słowniku W. Doroszewskiego, jak przez pół wieku zmieniło się słowo aplikacja
Więcej słów