cukier

Wielki słownik ortograficzny PWN

cukier -kru, -krze; -krów
cukier puder cukru pudru, cukrze pudrze

Słownik języka polskiego PWN

cukier
1. «słodka, krystaliczna substancja otrzymywana z buraków cukrowych lub trzciny cukrowej, używana do potraw i napojów»
2. «związek organiczny zbudowany z węgla, wodoru i tlenu, stanowiący podstawowe źródło energii koniecznej dla procesów życiowych»

• cukrowy
biały cukier, ryż, biała sól itp. «cukier, ryż, sól itp. oczyszczone»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego