tracić

Wielki słownik ortograficzny PWN

tracić -cę, -cą; trać•cie

Słownik języka polskiego PWN

tracić
1. «przestawać coś mieć, zostawać bez kogoś lub bez czegoś»
2. «ponosić stratę materialną»
3. «marnować coś»
4. «wydawać się gorszym, mniej wartościowym»
5. «wykonywać na kimś wyrok śmierci»
tracić się
1. «niknąć, ginąć»
2. «stawać się zakłopotanym»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego