wiać

Wielki słownik ortograficzny PWN

wiać wieję, wieją; wiej•cie; wiali a. wieli
wiano -nie; wian

Słownik języka polskiego PWN

wiać
1. «o wietrze: przesuwać się z jakąś prędkością i siłą»
2. «o chłodzie, wilgoci, zapachu itp.: być odczuwalnym w dochodzącym skądś powietrzu»
3. «o ogólnym, zwykle przykrym wrażeniu: być odczuwalnym w kontakcie z czymś lub z kimś»
4. pot. «szybko uciekać»
5. «oddzielać ziarno od plew w wialni»
wiano
1. daw. «posag i wyprawa panny młodej»
2. «w dawnym prawie polskim: suma zapisywana żonie przez męża, równa sumie posagu»
wiano klasztorne «majątek wnoszony przez osobę wstępującą do klasztoru»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Zagraj z nami!

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego