wściec

Wielki słownik ortograficzny PWN*

wściec się wściek•nę się, wściek•niesz się, wściek•ną się; wściek•nij•cie się; wściekł się; wściekł•szy się
wściek•ły; -k•li

Słownik języka polskiego PWN*

wściecwściekać pot. «wywoływać gniew, złość»
wściec sięwściekać się
1. pot. «wpaść w gniew, w złość»
2. «zachorować na wściekliznę»
wściekły
1. «bardzo zły, rozgniewany; też: świadczący o takim stanie»
2. «gwałtowny, zaciekły»
3. pot. «o negatywnych zjawiskach: bardzo intensywny»
4. «o zwierzęciu: chory na wściekliznę»

• wściekle
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego