taran

 
Słownik języka polskiego PWN
taran
1. «belka zakończona żelazną głowicą, służąca w starożytności i w średniowieczu do burzenia murów i bram»
2. «zaostrzona belka, wystająca z dziobu okrętu, lub ostro zakończony dziób, służące do łamania wioseł oraz przebijania burt nieprzyjacielskich okrętów»
3. pot. «duży, rozpędzony przedmiot, który uderza w coś»

• taranowy
zgłoś uwagę
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego